Erken dönem resimlerindeki organik formları, 1980 sonrasında işlediği insan gövdesi imgesiyle zenginleştiren Fatma Tülin tuvallerinde dev kabuklular, kuru bitkiler ve meyveler kullanıyor. Bu düzenlemeler ile klasik "ölü doğa" resimlerinin ötesine geçen sanatçı, soyut ile somut arasında bir çizgide, genellikle büyük boy tuvaller üzerinde çalışıyor. 1971 yılında Özer Kabaş¸ atölyesinde çalışmaya başlayan sanatçı, Boğaziçi Üniversitesinde dil ve edebiyat alanında eğitim gördü.  Yurt içi ve yurt dışında 50’yi aşkın karma sergide yer alan Fatma Tülin, İstanbul ve Paris’te çalışmalarını sürdürüyor.

 

 

 

“Sanatçının bir meselesi vardır. Tüm ürettikleri belirli bir bakış açısından süzülerek ortaya çıkar. Bu yüzden belki de tek bir cümleyi tekrarlar yapıtlarında – ama bu, hep aynı resmi yapması, örnekleri çoğaltması anlamına gelmez.  Tutarlılık ve tekrar farklı şeyler.  Tekrarlanan her şeyin bu kadar kısa bir insan ömründe zaman kaybı olduğunu düşünürüm; iş heyecanını yitirir, otomatikleşir. 35  yıl boyunca, resmimde değişik arayışlara girdim, kendimi yenilemek istedim, sürekli farklı malzeme, farklı teknikler denedim, bir öncekinden değişik, bir öncekini aşan yapıtlar çıkarmak oldu amacım- ama ürettiklerimin tümüne bakılınca, dipte ortak bir damar görülür; ‘Bu Fatma Tülin’ dedirten bir unsur. Devamlılığın içinde yenilenmenin böyle bir anlamı vardır sanatta.

 

Eğer yapılan iş gövdenize ve ruhunuza yapışıksa, sizle beraber sürmemesi düşünülemez. Bir günden diğerine geçmek için bir anlam bulamazsınız onun dışında. Sanatta devamlılık bu bağlamda doğal olanıdır.”

 

 Artweeks’te yer alan bu sergide söz edilen olgunun örnekleriyle, hep aynı kalarak sürekli değişen ve yenilenen bir sanatçının, Fatma Tülin’in özgün yapıtlarıyla buluşacaksınız.