Mecidiyeköy Sanat, Hatice Doğan’ın “Göçün Ardından” başlıklı sergisine ev sahipliği yapıyor. Uzun yıllar yaşadığı İzmir’den doğup büyüdüğü Musapınarı köyüne dönen Doğan, göçün ardından başlayan yerleşme ve yeniden yuva kurma deneyimine odaklanıyor. Bu dönüşün izleri, resimlerinde kimi zaman bir figürün bakışında, kimi zaman renklerin yumuşakça birbirine karışmasında beliriyor. Doğan’la yeniden kök salmanın getirdiği dinginliği ve anıların tuvalde nasıl düşsel bir biçim aldığını konuştuk.

 

İBB Kültür ve İBB Miras tarafından düzenlenen sergi, 6 Aralık’a kadar pazartesi hariç her gün 10.00–18.00 saatleri arasında Mecidiyeköy Sanat’ta ücretsiz olarak ziyaret edilebilir.

 

 

 

“Göçün Ardından” serginizde göçü yalnızca fiziksel bir yer değiştirme olarak değil, insanın belleğinde ve iç dünyasında izler bırakan bir deneyim olarak ele alıyorsunuz. Bu serginin çıkış noktası neydi? Sizi göç kavramı üzerine düşünmeye ve üretmeye yönlendiren süreçten söz eder misiniz?

 

Göç konusu benim sanatsal yolculuğumda uzun yıllara yayılan, katmanlı bir süreç. Bu temanın ilk adımı, 2016 yılında "Göç" başlığı altında gerçekleştirdiğim sergiyle atılmıştı. Ancak göç benim için sadece tuval üzerinde bir fikir olarak kalmadı; uzun yıllar yaşadığım İzmir’den doğup büyüdüğüm topraklara, Tokat Niksar’ın Musapınarı köyüne uzanan bir yaşam deneyimine dönüştü. İnsan nereden giderse gitsin, çocukluğunu, sesleri, kokuları ve içindeki o tanıdık hissi de yanında götürüyor. "Göçün Ardından", 2016’daki o arayışın, doğduğum yere dönüşümle birlikte zihnimde ve bedenimde bıraktığı izlerin, olgunlaşan hafızamın bir dışa vurumudur.

 

 

 

Bu sergiye "Göçün Ardından" dememizin temel sebebi de aslında bu. Ben göç sürecini, o büyük yer değişimini kişisel yolculuğumda zaten tamamladım. Dolayısıyla bu sergide bir ‘gidiş’ ya da ‘savrulma’ anına değil, o süreç bittikten sonra başlayan döneme, yani o hareketin ardında kalan tortulara odaklandım. Artık yerleşmenin, yuvayı yeniden kurmanın ve o tamamlanmışlığın getirdiği içsel dinginlikle ilgileniyorum. Geçmişe duyulan özlem insanı besleyen bir duygu ancak göç tamamlandıktan sonra o özlem yerini yeni bir kök salma arayışına bırakıyor. Eserlerimde bu durum, figüratif anlatımların ve doğa unsurlarının dingin katmanlarında karşılık buluyor. Bir figürün bakışındaki kabulleniş, bir manzaranın içindeki huzurlu belirsizlik veya renklerin birbiri içinde yumuşakça erimesi; göçün ardında kalan o yeni dönemin ve dinginliğin tuvaldeki izleridir.

 

 

 

Masalsı ve düşsel anlatım benim resmimin kendi doğal dili. Dünyayı, insanı ve hikayeleri başından beri bu pencereden görerek tuvale aktarıyorum. Göç gibi ağır bir konuyu ele alırken de amacım o katı ve somut gerçekliği olduğu gibi belgelemek değil, onun zihinde ve ruhta bıraktığı hisse odaklanmaktı. Anılar zamanla katmanlaşır, netliğini kaybedip bir rüya havasına bürünür. Resimlerimdeki bu atmosfer, izleyiciye hazır bir gerçeklik sunmak yerine ona kendi hafızasında bir kapı aralıyor. Böylece göçün getirdiği hüznü de, o sürecin içindeki umudu da resmimin kendi özgün poetikası - yani o şiirsel dünyası - içinde tuvalde tutabiliyorum.

 

 

 

Bir sanatçının tuvale koyduğu her fırça darbesi aslında kendi hafızasının süzgecinden geçer. Benim sanatsal üretimimin ana kaynağı; mekanlardan ziyade hayatın kendisinden öğrendiklerim, yıllar içinde biriktirdiğim insan hikayeleri, tanık olduğum duygular ve yaşanmışlıklardır. Yaşam deneyimlerim ve kişisel hafızam bana zengin bir imge çeyizi sunuyor. Zihnimde adeta devasa bir arşiv gibi taşıdığım bu birikimi, tuvalin karşısına geçtiğimde ihtiyaç duydukça o çekmecelerden çekip çıkarıyor ve resimlerimin bir parçası haline getiriyorum. Yüzeydeki dokular ve katmanlar, o yaşanmışlıkların ve hafızada biriken tortuların gün yüzüne çıkma çabasının bir sonucudur.

 

 

 

Doğa benim için sadece bir arka plan veya pasif bir peyzaj değil; hislerin, ruh hallerinin ve değişimin kendisini taşıyan yaşayan bir unsur. Kahvemi alıp balkondan gördüğüm, uçsuz bucaksız ovayı kucaklayan o keskin manzara, resmimin ritmini doğrudan belirliyor. Ovanın ekinlerle dolup taşması, sisler altında kaldığı o puslu günler ya da yağmur sonrası değişen renk paleti, paletime doğrudan yansıyor. Toprağın dingin tonlarıyla, yaşamın coşkusunu taşıyan canlı renkleri bu manzarada harmanlayarak, doğanın ritmiyle kendi içsel dünyamı tuvalde birleştiriyorum.

 

 

Önceki göç sergimin bir devamı niteliğinde olan "Göçün Ardından", fikirsel bir devamlılık taşıyor. Ancak aradaki süreçte bizzat yaşadığım o köklü yer değiştirme deneyimi ve doğaya dönüşüm, sanatsal dilimi çok daha derinleştirdi. Önceki işlerimde daha bireysel anlatımlar öne çıkarken, bu sergide bizzat tecrübe ettiğim içsel yolculuk, hafıza ve tutunma arzusu gibi kavramlar üzerinden daha evrensel bir dille konuşmaya başladığımı hissediyorum. Bu serginin hayata geçmesinde çok büyük katkıları olan İBB Kültür ve İBB Miras'a gönülden teşekkür ederim. "Göçün Ardından" sergimiz Mecidiyeköy Sanat Merkezi'nde devam ediyor; bu hikâyeyi ve duyguları bizzat görüp hissetmeniz için siz kıymetli izleyicilerimizi oraya davet ediyoruz.