Suzan Somalı Sönmez

ssomalisonmez@gmail.com

Türkiye’de sanat üretimi farklı şehirlerde, birbirinden farklı yaşam ve çalışma koşulları içinde sürerken sanatçıların izleyiciye ulaşma, sergileme olanaklarından yararlanma ve profesyonel sanat çevreleriyle ilişki kurma imkânları da aynı ölçüde dağılmıyor.

“Sanatın Haritası”, bu farklılıkları ortak bir sergi alanında buluşturma fikrinden doğdu. İVA Sanat’ın açık çağrıyla hayata geçirdiği proje, yalnızca İstanbul dışındaki sanatçıların çalışmalarına görünürlük kazandırmayı değil farklı coğrafyalarda ve koşullarda gelişen üretimlerin kendi özgünlüklerini koruyarak yan yana gelebileceği bir karşılaşma zemini oluşturmayı amaçlıyor.

Resimden heykele, fotoğraftan dijital sanata, videodan enstalasyona ve geleneksel sanatlara uzanan geniş bir disiplin yelpazesine açık olan sergi, 24-29 Kasım 2026 tarihleri arasında Ortaköy Tarihi Hüsrev Kethüda Hamamı’nda ziyaret edilebilecek.

İVA Sanat Genel Koordinatörü Seçil Aydın, “Sanatın Haritası”nın ardındaki yaklaşımı, eser seçiminde gözetilecek ölçütleri, tarihî mekânın sergi kurgusuna etkisini ve İVA Sanat’ın dijital platform olarak geliştirmeyi planladığı yeni olanakları Milliyet Sanat’a anlattı. Aydın’a göre farklılıkları ortadan kaldırmadan bir arada tutabilmek, serginin çok sesliliğini belirleyen temel unsur.

“Sanatın Haritası” projesinin çıkış noktasında hangi ihtiyaç vardı? Türkiye’nin farklı şehirlerinde üretim yapan sanatçıların İstanbul’da ortak bir sergide buluşması fikri nasıl şekillendi? Bu projeyi İVA Sanat’ın diğer sergi çalışmalarından ayıran temel özellik nedir?

“Sanatın Haritası”, Türkiye'nin farklı bölgelerinde ortaya çıkan sanatsal üretimlerin aynı görünürlük olanaklarına sahip olmadığı gerçeğinden hareketle şekillendi. Sanatçılar yaşadıkları şehirlerde, kendi imkânları ve çevreleri içerisinde üretimlerini sürdürürken bu çalışmaların daha geniş sanat çevrelerine ulaşması her zaman mümkün olamayabiliyor. Biz de bu farklılıkları yalnızca bir sorun olarak ele almak yerine, birbirinden uzak üretimlerin aynı ortamda buluşmasının nasıl bir sanatsal zenginlik yaratabileceği üzerine düşündük.

İVA Sanat'ın önceki sergilerinde edindiğimiz deneyimler, farklı geçmişlere sahip sanatçıların bir araya gelmesinin eserlerin sergilenmesinden daha geniş bir anlam taşıdığını gösterdi. Birbirini daha önce tanımayan sanatçıların aynı mekânda buluşması, farklı tekniklerin ve düşüncelerin karşılaşması, zaman zaman yeni üretim fikirlerinin de başlangıcı olabiliyor.

“Sanatın Haritası”nı diğer çalışmalarımızdan ayıran temel özellik, bu kez coğrafi çeşitliliği ve sanatçıların üretim koşullarındaki farklılıkları serginin ana düşüncesi hâline getirmemiz. Türkiye'nin farklı şehirlerinden gelen eserleri yalnızca bir araya toplamak değil, bu üretimlerin kendi hikâyeleri ve özgünlükleriyle ortak bir sergi içerisinde yer bulmasını amaçlıyoruz.

Serginin adındaki harita kavramı da bizim için yalnızca şehirleri veya bölgeleri ifade etmiyor. Farklı yaşam deneyimlerini, sanatsal yaklaşımları ve üretim biçimlerini birbirine bağlayan daha geniş bir karşılaşma alanını temsil ediyor.

Sanat dünyasında görünürlük ve sergileme olanakları çoğunlukla belirli merkezlerde yoğunlaşıyor. Sizce İstanbul dışındaki sanatçıların kendilerini duyururken karşılaştıkları en önemli engeller neler? “Sanatın Haritası” bu eşitsizliği azaltmak için nasıl bir model öneriyor?

Türkiye'de sanat üretimi yalnızca büyük şehirlerde gerçekleşmiyor. Ancak sanatın izleyiciyle buluştuğu mekânlar, profesyonel ilişkilerin kurulduğu çevreler ve tanıtım olanakları belirli merkezlerde yoğunlaşıyor. Bu durum, farklı şehirlerde yaşayan sanatçıların eserlerini duyurabilmek için çoğu zaman üretimin kendisi dışında da ciddi bir çaba göstermesini gerektiriyor.

Özellikle bağımsız çalışan sanatçılar açısından sergileme alanlarına ulaşmak, doğru kişilerle iletişim kurmak veya çalışmalarını kendi şehirlerinin dışına taşımak kolay olmayabiliyor. Üstelik karşılaşılan güçlükler yalnızca mesafeyle ilgili değil. Ekonomik koşullar, ulaşım olanakları, fiziksel erişilebilirlik ve sanatçının çevresinde yeterli kültür-sanat ortamının bulunmaması da belirleyici olabiliyor.

“Sanatın Haritası” ile bu farklı koşullarda üretilen eserleri İstanbul'un kültür-sanat yaşamının içinde, ortak bir sergide buluşturuyoruz. Buradaki yaklaşım, sanatçıları yaşadıkları şehirlere göre birbirinden ayırmak değil farklı bölgelerde ortaya çıkan üretimlerin aynı sergi içerisinde kendi sanatsal nitelikleriyle yer alabilmesini sağlamak.

Elbette, sanat dünyasındaki fırsat eşitsizlikleri tek bir sergiyle ortadan kaldırılamaz. Bunun için kurumların, bağımsız oluşumların ve sanat çevrelerinin uzun vadeli çabalarına ihtiyaç var. “Sanatın Haritası”nı ise bu konuda somut bir buluşma imkânı yaratan, farklı çevreler arasındaki mesafeyi bir ölçüde azaltabilecek bir çalışma olarak değerlendiriyoruz.

Proje, Türkiye’nin farklı coğrafyalarından ve farklı üretim koşullarından gelen sanatçıları aynı sergi çatısı altında buluşturmayı hedefliyor. Bu çeşitliliği değerlendirirken şehir, sanatçının kuşağı, eğitim geçmişi ya da üretim koşulları gibi ölçütler nasıl ele alınacak? Serginin gerçekten çok sesli bir yapı kurabilmesi için nasıl bir yaklaşım benimsiyorsunuz?

Bir sergide çeşitlilikten söz edebilmek için yalnızca farklı şehirlerden veya yaş gruplarından sanatçıların bulunması yeterli değil. Asıl önemli olan, farklı sanatsal düşüncelerin ve anlatım biçimlerinin kendi özgünlüklerini koruyarak aynı ortamda yer alabilmesi.

Bu nedenle sanatçıların yaşadıkları şehirleri, eğitim geçmişlerini veya mesleki deneyimlerini tek başına belirleyici ölçütler olarak ele almıyoruz. Akademik eğitim almış bir sanatçıyla kendi imkânlarıyla sanatsal üretimini geliştirmiş bir sanatçının çalışmaları, öncelikle ortaya koydukları eserlerin niteliği üzerinden değerlendirilmeli. Benzer şekilde genç bir sanatçının deneyim eksikliği ya da uzun yıllardır üretim yapan bir sanatçının bilinirliği, tek başına sanatsal değer hakkında kesin bir yargı oluşturmuyor.

Sanatçıların üretim koşullarını ise çalışmalarının ortaya çıktığı bağlamı anlamak açısından önemli buluyoruz. Farklı yaşam deneyimleri, kullanılan malzemelerden ele alınan konulara kadar sanatsal üretimin pek çok yönünü etkileyebiliyor. Bu farklılıkların sergi içerisinde görünür hâle gelmesi, izleyicinin de alışık olduğu anlatım biçimlerinin dışında eserlerle karşılaşmasını sağlayabilir.

“Sanatın Haritası”nda amaç, birbirine benzeyen çalışmalarla tek tip bir bütünlük oluşturmak değil. Birbirinden farklı eserlerin ortak bir sergi dili içerisinde nasıl ilişki kurabileceğini araştırıyoruz. Çok sesliliğin gerçek karşılığının da farklılıkları ortadan kaldırmadan bir arada tutabilmek olduğuna inanıyoruz.

“Sanatın Haritası” açık çağrıya dayalı bir sergi. Eserlerin seçiminde hangi ölçütler belirleyici olacak? Kurulun değerlendirme süreci nasıl işleyecek ve seçkide farklı disiplinler ile sanatsal yaklaşımlar arasında nasıl bir denge kurulacak?

“Sanatın Haritası”nda sanatçı ve eser seçimleri İVA Sanat Değerlendirme Kurulu tarafından gerçekleştiriliyor. Başvurularda eserlerin özgünlüğü, sanatsal ve teknik yeterliliği, görsel bütünlüğü, sergilenebilirliği ve serginin genel yapısıyla uyumu dikkate alınıyor. Her çalışma, kendi özellikleri içerisinde ele alınırken serginin bütününde nasıl bir yer edinebileceği de değerlendiriliyor.

Bu süreçte sanatçının özgeçmişi veya daha önce katıldığı sergiler, eserin önüne geçen bir unsur olarak görülmüyor. Sanat dünyasında belirli bir geçmişe sahip olmak önemli bir deneyim göstergesi olabilir ancak henüz yeterince sergileme fırsatı bulamamış bir sanatçının çalışması da aynı sanatsal dikkatle incelenmeyi hak ediyor.

Değerlendirmede teknik yeterlilik de önemli bir yer tutuyor. Bir eserin sanatsal niteliğinin yanında, fiziksel özelliklerinin sergi mekânına uygun olması ve güvenli biçimde sergilenebilmesi gerekiyor. Bu nedenle kullanılan malzemeler, boyutlar, sergileme yöntemi ve gerekli teknik donanım da seçim sürecinin bir parçası.

Farklı disiplinler arasındaki dengeyi ise her alandan belirli sayıda eser seçilmesi gereken bir dağılım olarak görmüyoruz. Resim, heykel, fotoğraf, dijital üretimler veya geleneksel tekniklerle hazırlanmış çalışmaların her biri farklı sergileme ihtiyaçlarına ve anlatım olanaklarına sahip. Önemli olan, bu eserlerin birbirlerini gölgelemeyen, aksine aralarında yeni ilişkiler kurulmasına izin veren bir düzen içerisinde buluşabilmesi.

Sonuçta oluşturmak istediğimiz seçki, belirli bir estetik anlayışın tekrarından oluşmuyor. Farklı üretim biçimlerinin kendi karakterlerini koruyabildiği, izleyicinin bir eserden diğerine geçerken yeni bir düşünceyle veya anlatım diliyle karşılaşabildiği bütünlüklü bir sergi hedefliyoruz.

Projeye katılım için İVA Sanat sanatçı üyeliği bulunmayan kişilerin önce sanatçı başvurusu yapması gerekiyor. Bu iki aşamalı süreç, özellikle bağımsız çalışan veya sanat kurumlarıyla daha önce ilişki kurmamış sanatçılar açısından nasıl işleyecek? Katılım koşulları ve ücretler, projenin erişilebilirlik hedefiyle nasıl ilişkilendiriliyor?

İVA Sanat'ta sanatçı üyeliği, yalnızca “Sanatın Haritası” sergisine katılabilmek için yerine getirilmesi gereken bir işlem değil. Platformumuzda yer alacak sanatçıların çalışmalarını belirli sanatsal, teknik ve içerik ölçütleri doğrultusunda değerlendirdiğimiz bir başvuru sürecimiz bulunuyor. Sanatçı üyeliği kabul edilen bir kişi, İVA Sanat'ın temel değerlendirme koşullarını karşılamış oluyor. Dolayısıyla sergi başvurusu sırasında bu aşamanın yeniden yürütülmesine gerek kalmıyor; değerlendirme doğrudan sergiye sunulan eserler ve projenin kendine özgü koşulları üzerinden ilerliyor.

Bu yapı hem sanatçı hem de kurum açısından süreci daha düzenli ve anlaşılır hâle getiriyor. Sanatçı, hangi koşullar çerçevesinde değerlendirildiğini biliyor, biz de daha önce incelenmiş bir sanatçı profili üzerinden sergiye yönelik çalışmaları ele alabiliyoruz. Üstelik başvurunun temelinde sanatçının herhangi bir kuruma bağlı olması veya daha önce profesyonel bir sergi deneyimi yaşamış olması gibi bir zorunluluk bulunmuyor.

Burada asıl üzerinde durduğumuz konu, sanatçıların İVA Sanat ile ilişkilerinin tek bir sergi başvurusundan ibaret kalmaması. Platformumuza katılan sanatçılar kendi mağazalarını oluşturarak eserlerini çevrimiçi ortamda sergileyebiliyor ve satışa sunabiliyor. Böylece fiziksel bir sergiye katılıp katılmamalarından bağımsız olarak, çalışmalarını sanatseverlerle buluşturabilecekleri başka bir alan da kazanıyorlar. Bizim açımızdan sanatçı üyeliğinin önemli yönlerinden biri, bu ilişkinin sergi tarihleriyle sınırlanmaması.

Katılım ücretleri konusunda ise fiziksel sergi organizasyonlarının kendine özgü giderleri bulunduğunu göz ardı etmemek gerekiyor. Sergi mekânının hazırlanması, teknik kurulum, eserlerin yerleşimi, organizasyon ve tanıtım çalışmaları belirli kaynaklar gerektiriyor. Katılım koşulları ve ücretlendirme de sergileme alanının özelliklerine göre şekilleniyor ve başvuru öncesinde sanatçılarla paylaşılıyor.

Erişilebilirliği yalnızca tek bir serginin katılım koşulları üzerinden değerlendirmiyoruz. Fiziksel sergilerin yanı sıra çevrimiçi platformumuzun sunduğu imkânlarla, sanatçıların farklı ihtiyaçlarına karşılık verebilecek bir yapı oluşturmayı amaçlıyoruz. “Sanatın Haritası” bu yapının fiziksel buluşma alanlarından biri; İVA Sanat ile kurulabilecek ilişkinin tamamı değil.

Sergi; resim, heykel ve fotoğrafın yanı sıra dijital sanat, video, enstalasyon, geleneksel sanatlar ve disiplinlerarası üretimlere de açık. Farklı tekniklerin ve sunum biçimlerinin aynı mekânda bir araya gelmesi, serginin küratoryal yaklaşımını nasıl etkiliyor? Tarihî Hüsrev Kethüda Hamamı’nın mimarisi ve mekânsal özellikleri eser seçiminde ya da sergileme düzeninde belirleyici olacak mı?

Farklı disiplinlerin aynı sergide buluşması, eserleri yalnızca yan yana yerleştirmekten daha kapsamlı bir planlama gerektiriyor. Her sanat dalının kendine özgü bir anlatım dili olduğu kadar, sergileme açısından farklı ihtiyaçları da bulunuyor. Bir resmin izleyiciyle kurduğu ilişki ile bir heykelin, video çalışmasının veya enstalasyonun mekân içerisinde oluşturduğu deneyim aynı değil. Bu nedenle serginin bütünsel kurgusunu oluştururken eserlerin birbirleriyle ve bulundukları ortamla kuracakları ilişkiyi birlikte değerlendiriyoruz.

Tarihî Hüsrev Kethüda Hamamı, kendine özgü mimarisi ve bölümlere ayrılan yapısıyla bu açıdan önemli bir mekân. Tarihî bir yapıda sergi gerçekleştirmek, alışılmış galeri düzenlerinden farklı olanaklar sunduğu gibi belirli sorumlulukları da beraberinde getiriyor. Eserlerin boyutları, ağırlıkları, yerleştirme yöntemleri ve teknik gereksinimleri mekânın fiziksel koşullarıyla uyumlu olmak zorunda.

Bu noktada mimariyi yalnızca eserlerin sergileneceği bir arka plan olarak ele almıyoruz. Mekânın bölümleri, geçişleri ve kendine özgü atmosferi izleyicinin sergiyi deneyimleme biçimini de etkiliyor. Dolayısıyla yerleşim planında hem eserlerin doğru biçimde sunulmasına hem de izleyicinin farklı üretimlerle rahatlıkla karşılaşabileceği bir akış oluşturulmasına dikkat ediyoruz.

“Sanatın Haritası”nın farklı disiplinlere açık olması, serginin sanatsal çeşitliliğini güçlendiren önemli bir özellik. Bununla birlikte her eserin teknik açıdan aynı koşullarda sergilenmesi mümkün olmayabilir. Bu nedenle sanatsal değerlendirme ile mekânsal ve teknik uygunluğu birlikte ele almak, serginin hazırlanmasında belirleyici bir rol oynuyor.

Genç sanatçıların sanat ekosistemiyle temas kurmasına alan açmak, projenin hedefleri arasında yer alıyor. Bu temasın yalnızca eserlerin sergilenmesiyle sınırlı kalmaması için ne tür olanaklar düşünülüyor? Sanatçıların koleksiyonerler, galeriler, küratörler ve diğer sanat profesyonelleriyle bağlantı kurulmasını sağlayacak bir program olacak mı?

Genç sanatçıların karşılaştığı önemli güçlüklerden biri, üretimlerini sürdürebilecekleri bir çevre oluşturmak ve çalışmalarını kendi yakın çevrelerinin dışına taşıyabilmek. Sanatsal üretimin gelişmesinde kişisel çaba kadar, farklı deneyimlerle karşılaşmak ve başka sanatçıların üretim süreçlerini tanımak da önemli bir yer tutuyor.

“Sanatın Haritası”nda genç sanatçıların daha deneyimli isimlerle aynı sergi ortamını paylaşabilmesi, bu açıdan değerli bir fırsat. Farklı kuşaklardan ve disiplinlerden sanatçıların eserlerinin bir arada bulunması, yalnızca izleyici için değil sanatçıların kendileri için de yeni karşılaşmalara olanak sağlayabilir.

Serginin İstanbul'da, sanatseverlerin ve kültür-sanat çevrelerinin ziyaret edebileceği bir mekânda gerçekleşmesi de sanatçıların farklı kişilerle iletişim kurabilmesi açısından önemli. Ancak bu tür karşılaşmaların mutlaka bir satışa, temsil ilişkisine veya profesyonel iş birliğine dönüşeceği yönünde bir beklenti oluşturmayı doğru bulmuyoruz. Bazen bir sanatçının çalışmasına ilişkin aldığı yorum, tanıştığı başka bir üretici veya karşılaştığı yeni bir teknik sonraki çalışmalarına farklı bir yön verebilir.

Şu aşamada koleksiyonerler, galeriler ve küratörlerle birebir görüşmeleri garanti eden ayrı bir eşleştirme programı duyurmuyoruz. Önceliğimiz, serginin farklı sanat çevrelerinden kişilerin karşılaşabileceği nitelikli bir ortam sunması. Bu ortamda başlayan iletişimlerin zaman içerisinde yeni ilişkiler ve iş birlikleri doğurabilmesini ise projenin önemli kazanımlarından biri olarak görüyoruz.

İVA Sanat, çevrim içi bir sanat platformu olarak faaliyet gösterirken “Sanatın Haritası” ile fiziksel sergi alanında da bir araya gelme olanağı sunuyor. Dijital ortamın sağladığı erişim ile fiziksel serginin izleyiciyle kurduğu ilişkiyi nasıl değerlendiriyorsunuz? Bu iki alan, birbirini nasıl tamamlayacak?

Dijital ortam ve fiziksel sergiler, sanatın izleyiciye ulaşmasında birbirinden farklı deneyimler sunuyor. Çevrimiçi platformlar, bir eserin coğrafi sınırların ötesine taşınmasını ve çok daha geniş bir kitle tarafından keşfedilmesini kolaylaştırıyor. Fiziksel sergilerde ise eserin gerçek boyutunu, malzemesini, dokusunu ve bulunduğu mekânla kurduğu ilişkiyi doğrudan deneyimlemek mümkün.

Özellikle farklı şehirlerde yaşayan sanatçılar açısından dijital ortamın sağladığı erişim önemli. Sanatçı, çalışmalarını belirli bir sergi takvimine veya mekâna bağlı kalmadan paylaşabiliyor. İzleyici de bulunduğu yerden bağımsız olarak yeni sanatçılarla ve eserlerle tanışabiliyor. Bununla birlikte bazı sanat eserlerinin fiziksel varlığı, dijital görüntülerin tam olarak aktaramadığı özellikler taşıyor.

İVA Sanat'ın çevrimiçi yapısı ile gerçekleştirdiğimiz fiziksel sergileri bu nedenle birbirinin alternatifi olarak görmüyoruz. Dijital platformumuz sanatçıların çalışmalarına daha sürekli bir erişim sağlarken sergiler sanatçıların, eserlerin ve izleyicilerin aynı ortamda buluşmasına imkân tanıyor.

“Sanatın Haritası” da, tıpkı daha önce gerçekleştirdiğimiz sergiler gibi bu iki alanın birbirini nasıl tamamlayabileceğine dair bir örnek. Sergi, belirli tarihler arasında gerçekleşecek ancak İVA Sanat'ın çevrimiçi yapısı, sanatçıların çalışmalarını sergi süresinin dışında da sanatseverlerle buluşturabilecekleri ayrı bir alan sunmaya devam edecek.

İVA Sanat’ın yeni yapılanmasında dijital yayıncılık ve sanatçıların eserlerini doğrudan satışa sunabilecekleri mağazalar oluşturma hedefleri de bulunuyor. Bu çalışmaların sanatçılar için sürdürülebilir bir üretim ve gelir modeli oluşturmasına nasıl katkı sağlaması bekleniyor? Platform, sanatçının görünürlüğünü artırmanın ötesinde sanat piyasasıyla ilişkisini güçlendirmek için hangi adımları atmayı planlıyor?

Bir sanatçının üretimini sürdürebilmesi, yalnızca eserlerinin tanınmasıyla ilgili değil. Çalışmalarını sunabileceği güvenilir alanlara ulaşması, potansiyel alıcılarla buluşabilmesi ve sanatsal faaliyetlerini ekonomik açıdan destekleyebilecek olanaklar geliştirebilmesi de önemli. İVA Sanat'ın dijital yapılanmasında bu ihtiyaçları birlikte ele alıyoruz.

Sanatçıların platformumuz üzerinde kendi mağazalarını oluşturabilmeleri, eserlerini çevrimiçi ortamda sergileyebilmeleri ve satışa sunabilmeleri bu yaklaşımın temel parçalarından biri. Böylece sanatçıların çalışmalarını yalnızca dönemsel etkinliklerde değil, daha sürekli bir dijital ortamda sanatseverlerle buluşturabilmeleri mümkün hâle geliyor.

Ancak bir mağazanın açılması, tek başına düzenli satış veya sürdürülebilir gelir anlamına gelmiyor. Bunun için sanatçıların üretimlerinin doğru biçimde sunulması, sanatseverlerin yeni isimleri keşfedebilmesi ve platformun zaman içerisinde güvenilir bir sanat ortamı olarak gelişmesi gerekiyor. Biz de dijital altyapımızı bu ihtiyaçlar doğrultusunda geliştirmeye devam ediyoruz.

Dijital yayıncılık çalışmalarımız ise bu yapının başka bir boyutunu oluşturuyor. Sanat haberleri, sanat tarihi, teknik bilgiler, sanatçı hikâyeleri ve farklı kültür-sanat içerikleriyle yalnızca eserlerin satışa sunulduğu bir alan değil, sanat üzerine bilgi ve düşünce paylaşımının gerçekleştiği bir ortam oluşturmayı amaçlıyoruz. Bu içeriklerin, sanatçıların üretimlerinin daha geniş bir bağlam içerisinde keşfedilmesine de katkı sağlayabileceğini düşünüyoruz.

Uzun vadede sanatçıların görünürlük, tanıtım ve satış olanaklarını birbirinden kopuk başlıklar olarak değil, birbirini destekleyen unsurlar olarak geliştirmek istiyoruz. Sanatçının ekonomik açıdan güçlenmesine katkı sunabilecek bir yapının, aynı zamanda sanatsal kimliğine ve üretim özgürlüğüne de alan açması gerektiğine inanıyoruz.

“Sanatın Haritası”nın 29 Kasım’da sona ermesinin ardından proje nasıl devam edecek? Serginin başarısını yalnızca başvuru sayısı, katılımcı çeşitliliği veya ziyaretçi ilgisiyle mi değerlendireceksiniz yoksa sanatçılar arasında kurulan yeni ilişkiler ve sergi sonrasındaki gelişmeler de ölçütleriniz arasında mı olacak? Projenin gelecekte başka şehirlerde ya da farklı formatlarda sürdürülmesi gündemde mi?

“Sanatın Haritası”, 24-29 Kasım tarihleri arasında gerçekleştirilecek, kendi konusu ve kapsamı olan bir sergi projesi. Dolayısıyla serginin tamamlanmasının ardından aynı başlık altında devam edecek bir etkinlik takvimini şimdiden duyurmuş değiliz. Ancak burada edineceğimiz deneyimlerin sonraki çalışmalarımıza katkı sağlaması bizim için önemli.

Bir serginin başarısını değerlendirirken katılımcı sayısı, ziyaretçi ilgisi ve serginin ulaştığı kitle elbette dikkate alınabilecek göstergeler. Fakat bu veriler, gerçekleşen çalışmanın bütün etkisini ortaya koymaya yetmeyebilir. Sergi süresince sanatçılar arasında kurulan iletişimler, izleyicilerin farklı üretimlerle karşılaşması ve yeni ilişkilerin doğması da en az sayısal sonuçlar kadar anlamlı.

Özellikle birbirini daha önce tanımayan sanatçıların aynı ortamda buluşması, sergi sonrasında da devam edebilecek bir iletişimin başlangıcı olabilir. Bu ilişkilerin nasıl gelişeceğini önceden belirlemek mümkün değil ancak sanatçıların birbirlerinin çalışmalarını tanıması ve yeni çevrelerle temas kurması, serginin geride bırakabileceği önemli kazanımlar arasında.

İVA Sanat olarak gelecekteki çalışmalarımızı tek bir sergi başlığına bağlı kalmadan geliştirmeyi tercih ediyoruz. Farklı şehirlerde, farklı mekânlarda veya başka sanatsal temalar etrafında projeler gerçekleştirmek elbette değerlendirilebilecek seçenekler arasında.

Bizim açımızdan asıl önemli olan, her projenin kendi amacını gerçekleştirmesi ve sonraki çalışmalar için yeni bir deneyim oluşturması. “Sanatın Haritası”nın da İVA Sanat'ın bugüne kadar geliştirdiği ilişkileri güçlendiren ve gelecekteki projelerine yeni düşünceler kazandıran bir çalışma olmasını istiyoruz.

Son olarak, sanatseverleri “Sanatın Haritası” sergisinde nasıl bir karşılaşma bekliyor?

“Sanatın Haritası”nı hazırlarken üzerinde durduğumuz temel düşüncelerden biri sanatsal üretimin tek bir şehir, eğitim geçmişi veya yaşam deneyimiyle tanımlanamayacağıydı. Türkiye'nin farklı bölgelerinde, birbirinden farklı koşullarda üretim yapan çok sayıda sanatçı var. Bu üretimlerin aynı mekânda buluşması, hem sanatçılar hem de izleyiciler açısından yeni karşılaşmalara olanak sağlayacak.

24-29 Kasım 2026 tarihleri arasında İstanbul Ortaköy'deki Tarihî Hüsrev Kethüda Hamamı'nda gerçekleştireceğimiz “Sanatın Haritası” sergisinde, sanatseverleri bu farklı anlatım biçimlerini bir arada görmeye davet ediyoruz.